روزمرگی های یک "غیر قابل تحمل"

غیر منتظره

sopish — Sat, 29 Jan 2011 13:07:00 GMT

یه چی می گم، یه چی می شنوین. صدا به صدا نمی رسید. بیرون سگ لرز می زدی، ولی می ارزید به موندن توی اون حموم زنونه. راستش با شلوغی از همون اول مشکل داشتم؛ وختی سوم، چهارم دبستان می رفتم. یه خاله کوچیک داشتیم (داریم هنوز منتهی زندگی اش رو برده اونور آب) که تا قبل اینکه یه الاغی بیاد بگیرد ش، هر پن شنبه خونه ی ما بود و غروب که می شد با جهان شال و کلاه می کردن برن خیابون پهلوی. تهرون مثه حالا اینقده مرکز خرید نداشت که. سبزه هم که از خدا ش بود. این وسط من شکنجه می شدم. تجسم کن وسط یه گله آدم، ترس گم شدن، از چپ و راست تنه می خوری و قد ت هم اونقدر کوتاهه که فقط پایین تنه جماعت رو می بینی. نفس کم می آوردم ... هنوز هم همینطوره. فقط قد م بلند تر شده. گو اینکه جا ها ی بد تر ی هم هس، مثه آسانسور. بگذریم. خلاصه دنبال بونه می گشتم واسه بیرون رفتن که موبایلم می ره روی ویبره. تو ی دستم بود و گرنه عمرا می فهمیدم. " بله"؟ حسین زنگ زده، می خواد بپرسه کجا م. این موجود کار ش همینه. وختی که نباید ، سر و کله اش پیدا می شه. موندم چی جواب بدم. کا ش چک کرده بودم اول شماره رو. "همین دور و ورا ... چطور مگه"؟ حتم دارم ول نمی کنه. "استادیوم رفتی این وقت شب" ؟ دستم رو می ذارم رو ی گوشم که یعنی خوب نمی شنوم. "نه بابا ... وزرا م... عباس آباد ...". حسین ساکت می شه. شک کرده لابد. گور باباش. دهن وا کنه، می گم آنتن نمی ده و خلاص. اینطرف ، به فاصله نیم متر، یا یکم بیشتر از هم واستادیم؛ چش تو چش. نه از قصد. واقعا جا نیس. "چرا داری می پیچونی بنده خدا رو"؟ ... قیافه کسی رو می گیرم که تو ی باغ نیس، مثلا: "ها؟" می خنده: " مگه رضا اینا نیستن؟ خب بگو کجاییم ... شاید بخوان بیان اونام " . فک ام می افته پایین، رسما. از کجا فهمید ؟! چاره ای ندارم. انگار بخوام اعتراف کنم، فقط سعی ام اینه عادی باشم: "جانور! استادیوم کجا بود؟ گفتم عباس آباد ... شهر فرنگ ...". نمی ذاره تموم کنم حرفمو. هوار می زنه بی پدر: " رضا جان! ... فرزاد من! ...بگم؟ بگم؟ ... بردنش سینما ..." و ریسه می ره . اونور خط همهمه می شه . می خوام قطع کنم که رضا می آد پای تلفن: " این مشنگ رو ول کن. خوشحال شدم . خیلی ". حس می کنم داره با لبخند می گه ولی توی لحن ش کنایه نیس: " سمیرا داره بال بال می زنه. بعد فیلم، اگه حالش رو داشتین ... خلاصه ما بیداریم" . اول یه مکث و بعد آروم تموم می کنه: "دیدن داره اون که سمبه اش اینقده پر زور بوده. سلام برسون". گوشی دستمه هنوز. فاصله از نیم متر، کمتر شده . طور ی نیگا م می کنه که انگار ی همه چی رو شنیده. حدسم درسته . چشماش برق می زنه. از این سبز تر دیگه نمی شه: "خیلی دوس دارم ببینمشون ... دست خالی ولی نه ها ... یه سبد گل می گیریم، به سلیقه تو".

بعضی وختا

sopish — Mon, 24 Jan 2011 01:26:00 GMT

پریشب بود اگه اشتباه نکنم که بین دو نیمه فوتبال، وسط آگهی پفک و بانک و پوشک بزرگسالان، تیزر یه سریال رو نشون داد. این وسط یه سکانس چن ثانیه ای از دو نفر که واستاده بودن کنار هم و با ماشین ور می رفتن ...

پسر: خیلی دوستتون دارم!
پدر: دکی، عاشقتم!

یعنی بگردی پیدا نمی کنی مردی رو - تو هر سن و سالی - که یه همچی چیزی ببینه و هوای پدر ش رو نکنه. مخصوصا اگه رفته باشه ... حالا هر کجا.

قرار مون این نبود

sopish — Thu, 25 Nov 2010 00:10:00 GMT

می دونم. ولی یه وختا لامصب رو هر کار کنی راه نمی ده. هیچ رقم. حالا فکر تون نره به این که چه بلا یی از آسمون نازل شده یا لابد یه مکافات جدید خفتمون کرده. نه بابا. هیچ اتفاق خاصی نیفتاده. صبح رو به شب می دوزیم و مشغول کلنجار رفتن با خود و روزگار یم. این وسط چن فقره نامردی و زیر آب زنی حوالمون کردن که دیگه شدن نمک زندگی، گر چه یه وختا "دوستان" شور این "آش کشک خاله" رو در می آرن. خلاصه همه چی آرومه. فقط یه جورایی گیرپاژ کردیم. اینم که چیز عجیبی نیس. راستش خیلی دلم می خواد حرفا ی نیمه کاره مون رو تموم کنیم یا بریم سراغ یه گپ و گفت جدید، ولی دستم به نوشتن نمی ره. از اینا گذشته، بنا نیس بیام اینجا روضه بخونم واسه شما که... اصن بذاریم به حساب اینکه یه مدت باس برم ماموریت. این چطوره؟ یه آب و هوا یی عوض کنیم، فکر مون هم باز می شه. آره. همین خوبه. اینجوری هیشکی منتظر نمی مونه. خیال منم راحت تره .

حکایت یه زخم کهنه اس که هر از چن گاهی دهن وا می کنه و طوری می سوزونه، تا مغز استخون، که امون آدم رو می بره . یه اعترافی بکنم؟ مرد جماعت علاوه بر عیب و ایراد های معمول؛ فراموش کاری، حواس پرتی ، کم توجهی به جزئیات ... که حالا تا یه حدی می شه راست و ریستشون کرد، یه خر بازی هایی داره که ژنتیکی و تقریبا لا علاجه. فرض کنین یه موجودی رو زدن شل و پل کردن نافرم، از درد هوا رش بلند شده به آسمون، اونوخ پاشه جای درمونگاه بره یه نا کجا آباد ی و عوض دوا دکتر شروع کنه به لیسیدن زخم هاش که - نیگا تو رو خدا - بعضا جواب هم می ده ، ولی چون جوش نخوردن، دیر یا زود سر وا می کنن و روز از نو. می خوام بگم بهتر از همه خبر داریم اوضاع از چه قراره. اما اگه فکر کردین این دونستن ذره ای تغییر توی رفتار ما بوجود می آره، کور خوندین. طبق معمول اونقده امروز و فردا می کنیم تا بالاخره بیاد سر وقتمون و ... نتیجه اش؟ معلومه دیگه. این لجبازی احمقانه یه طرف، مشکل گنده تر "نا تموم گذاشتن" راه خلاصی و علاجه. یه سرما خوردگی رو در نظر بگیرین؛ تا به ذات الریه نرسه محاله بریم دکتر. که ای کاش کار به همین جا ختم می شد. یاد ندارم حتی واسه یه دفه دوا درمون رو تا به آخر ادامه داده باشم. به محض اینکه حس کنم یه نموره بهترم، پاک از یاد می برم که تا دو روز قبلش رو به قبله دراز بودم... حالا گفتم شاید ایندفه زد و به سرانجامی رسوندیم داستان رو. خدا رو چه دیدین.

از یه فایل قدیمی که افتاده بود گوشه لب تاپ اینو می ذارم اینجا تا بعد.

چرا یی یه انتخاب

sopish — Mon, 15 Nov 2010 02:14:00 GMT

یکی از دوستان بسیار عزیز من در مجازستان موضوع جالبی رو مطرح کرده مبنی بر اینکه: "چرا يه مرد تمايل داره با زنی بزرگتر از خودش (از لحاظ سنی) ارتباط برقرار کنه؟".

راستش پیچیدن یه تک نسخه واسه این سوال، اگه نخوام بگم شدنی نیس مطمئنا آسون هم نمی تونه باشه. بهرحال، اولین قدم اینه که انتخاب هایی از جنس " تنوع طلبی"، "هر چه پیش آید" و "اینم امتحان کنیم ببینیم چی می شه" رو بذاریم کنار. همینطور رابطه هایی که بر پایه مادیات یا هر هدف و قصد دیگه ای غیر از عشق و علاقه شکل می گیرن. حالا می رسیم به مرد ی که می تونه چیزی رو که دنبالش می گرده توی یه دختر کوچکتر از خودش پیدا کنه و یا در زنی که چند سال از او بزرگتره. این وسط اگر چه از سلیقه، شعور و طبقه فرهنگی و اجتماعی نمی شه به آسونی گذشت، اما وسعت، پیچیده گی و تخصصی بودن این پارامتر ها مجبورم می کنن از اونا رد شم.

حالا تجربیات قبلی، احساسات، شرایط روحی و خلق و خوی مرد رو داریم که در انتخاب یه زن بزرگتر از خودش، نقش بسیار پر رنگی رو بازی می کنن. اصن چرا راه دور بریم، بین سال های هشتاد تا هشتاد و هشت، سه انتخاب داشتم که از نظر سنی بزرگتر از من بودن و مهم تر این که هیچکدوم از سر اتفاق شکل نگرفتن. که اگه حالش بود باز شون می کنم.

یه زن به اصطلاح سرد و گرم چشیده، واسه یه مرد - نه یه پسر بچه - در همون حد و اندازه، می تونه بهترین انتخاب باشه. شاید خیلی ها قبول نداشته باشن اما اگر زن شناخت کافی از خودش و مرد زندگی اش داشته باشه اون رابطه با بحران های کمتر و کم خطر تر ی روبرو می شه و در صورت مواجه شدن، راحت تر بیرون می آد. درست که قوانین و شرایط ظاهر ی اجتماع حکم به برتری موضع مرد می دن، اما توی یه رابطه "عادی" و "سالم"، در اکثر قریب به اتفاق موارد سر نوشت ساز، حرف آخر رو زن می زنه. دقت کنین که من روی "نرمال" بودن رابطه و اجزا ی تشکیل دهنده اش تاکید می کنم. یه جفت نر و ماده از نسل "انسان های واقعی". دارای نقاط ضعف و قوت معمولی. صاحب قوه ادراک و تشخیص و درجه ای قابل قبول از منظر عقل و منطق و شعور. درست که مرد ها دوست دارن زن مورد علاقه شون همیشه به اونا متکی باشه، چون این "تکیه گاه بودن" از لحاظ روحی یکی از لذت بخش ترین و از بعد شخصیتی، شاید مهم ترین ارضا کننده یه مرد محسوب می شه اما در کنار داشتن یه زن بی دست و پا ، ترسو و متزلزل مطمئنا دلخواه هیچ مردی نیست. در این گونه روابط، کار به جایی می رسه که مرد کم کم، موندن در کنار شریک زندگی اش رو از سر ترحم انجام می ده و به چشم وظیفه نگاه می کنه. گمون نکنم لازم باشه توضیح بدم چنین رابطه ای، در خوشبینانه ترین حالتش، چه آخر و عاقبتی داره. پس، بد نیست بدونین که برای یه مرد (هر چقدر پر قدرت و محکم) لحظاتی وجود دارن – و کم هم نیستن – که دوست داره غم، مشکل ، خسته گی و به "بن بست رسیدنش" رو با زن زندگی اش تقسیم کنه، بشرطی که این زن صاحب فن "نوازش کردن" و "مرحم گذاشتن" باشه و بتونه "اعتماد به نفس" و "باور داشتن" رو به مردش برگردونه... برگردیم سر بحث اصلی. در کنار نقش غیر قابل انکار یه زن پخته، قابل و مطمئن، دو طرف قضیه وقتی از خیلی جهات مورد پسند همدیگه باشن عامل سن و سال از اهمیت کمتری برخوردار می شه. بی تاثیر نیست، اما تعیین کننده نخواهد بود.

یه مرد - نه هر موجود مذکری - وقتی به زنی بزرگتر از خودش دل می بازه، بهتر از هر کسی می دونه که این دل داده گی به شدت از ویژه گی های رفتاری و احساسی اون زن نشات گرفته، (بهیچ وجه جذابیت های ظاهری رو منکر نمی شم) و درست به همین خاطر به مسائل حاشیه ای مثل عرف جامعه، حرف آشنا و غریبه توجه ای نداره. میزان هرز پریدن های یه مرد قابل مقایسه با زن نیست، اما وختی "قافیه" رو به معنی واقعی کلمه باخت، اونهم در مقابل زنی که به زعم خیلی ها می بایست جا رو برای جوان تر ها خالی کنه، همون مرد "پروازی" دست خواهر های ساکن دور افتاده ترین صومعه رو از پشت می بنده. اغراق نمی کنم. چون اهلش نیستم.

اما می رسیم به قسمت جالب داستان و اون این که "سر گرفتن" و مخصوصا "موندگاری" این رابطه بیشتر تابع تصمیم زنه تا مرد! زنی که ذاتا، تغییرات حاصله از گذشت زمان بروی بدنش ، از دغدغه های اصلی اش به حساب می آن، در رابطه با مردی که از لحاظ سنی کوچکتره، نگرانی های بیشتری رو احساس می کنه و همین باعث بوجود آمدن تزلزل در تصمیم گیری اش می شه. گذشته از اینکه با احتیاط ی نزدیک به وسواس حرکت می کنه، به فاصله یه شب تا صبح از عشق به تردید و خشم و قهر تغییر موضع می ده.

البته استثنا همیشه وجود داشته. زن هایی هستن که به لطف داشتن اعتماد به نفس بالا و خصوصیات فیزیکی منحصر به فرد، کمتر درگیر این دست "دلمشغولی " ها می شن. اما از این هم که بگذریم، رفتار، چهره و سابقه مرد در تصمیم گیری اون زن می تونن بسیار تعیین کننده باشن. شانس "داشتن" چنین زنی همونقدر بزرگه که بد شانسی از دست دادنش...

مسلما حرف ها و نکته های بیشتری در این باره وجود دارن که یا به خاطرم نیومدن یا به عقلم نرسیدن. فقط به عنوان تیتراژ پایانی این "سریال" به این مهم اشاره کنم که در برابر این زن، یه مرد علاوه بر "دقت کردن" ها و "اهمیت دادن" های معمول، باید "ریزه کاری" هایی مخصوص این رابطه رو هم بلد باشه که "اطمینان بخشیدن" نه فقط به حرف، "جلب اعتماد" در عمل و "ابراز محبت و عشق" بصورت مدام و حقیقی، تنها بخشی از اونا هستن.

یه توصیه هم به دوستان هم جنس؛ در انتخاب زنی بزرگتر از خودتون به یاد داشته باشین که این فاصله فقط با عدد پر نشده. وقتی به هوش و حس قوی زنانه ، فاکتور "تجربه" اضافه بشه هر نوع "زیر و رو کشیدن" و "دور زدن" در برابرش بی فایده اس. عاقلانه ترین حرکت، رو راس بودنه. حالا به هر قیمتی.

چاله به چاه

sopish — Fri, 05 Nov 2010 19:23:00 GMT

به سرف فراموش کردن "اون"، "این" رو انتخاب نکن. جواب نمی ده.

Hot & Cold

sopish — Mon, 01 Nov 2010 21:37:00 GMT

آدمه دیگه. یه وختا داغ می کنه. کامپیوتر نیس که از قبل برنامه بگیره تا همیشه بهترین حرکت رو انجام بده. از بالا تا پایین سیم کشی شدیم، اما از رگ و ریشه و انواع و اقسام سنسور که درجه حساسیت شون بسته به اینه که تا چه حد سیب زمینی هستیم. باور کن این روزگار و مردمونش کار ی می کنن که روبوت هم کم بیاره ، چه برسه به تن درب و داغون ما. خون، روغن نیس یه چی اضافه کنیم جوش نیاره یا کله مون پیچ و مهره نداره، همین که دیدیم داره قل می زنه، بازش کنیم ، هوا بخوره، سرد شه... یکی از رفقا پرسیده بود چیه داستان سردی و سرما. واسش می نویسم جدا، ولی همین که الان گفتم، گر چه استعاره اس، ولی می شه بسط ش داد یه جورایی. وختی سرد ی، بهتر تصمیم می گیری. کند تر می شی ولی بی گدار هم به آب نمی زنی. جمله "هنوز داغی، نمی فهمی" رو فقط واسه دست و پا ی شکسته نگفتن که. اشتباه نکن، سردی توی رفتار مد نظرم نیس." آروم بودن، درست موقع تصمیم گرفتن". اینو می گم. داغ که باشی، همه رو می ریزی روی دایره. بی حواس. دوس داری قلبت رو بگیری کف دستت. این "تپنده سرخ" رو یکی دیگه مال خود می کنه، کیف اش رو تو می بری . بی تابی که "تو" ی واقعی رو ببینه. بی نقاب. این "رو باز" بازی کردن بی حساب و کتاب، همه اش سر داغ بودنه. یه روز ولی می بینی که هر چی کارت تو ی دس و بالت بوده، خرج کردی رفته پی کار ش. دادی شمرده دندونات رو. کله داغ ، پرده می کشه جلو ی چشمات... واسه ابراز حس قشنگی که کل وجودت رو گرفته، اگه با "عاشقتم" و "می میرم برات" شروع کنی، وسط راه کم می آری. نه توی خواستنش. غافلگیر ش دیگه نمی کنن حرفا ی تو. فرض که اوج احساساتت باشه به بلندی یه آسمون خراش، قد یه کوه سر به فلک کشیده. تو که همون اول کار، بردی پنت هاوس رو نشونش دادی یا کولت گرفتی و یه نفس رفتی نوک قله تا شهر رو زیر پا ش ببینه، بعدا چی داری رو کنی که از دیدنش ذوق کنه ؟ گیرم طرفت هم عاشق، واقعی، اولا نمی تونی توقع داشته باشی عین تو جواب بده. ثانیا مقصر تو هستی اگه "او" دیگه قانع نیس. که از یه جا به بعد "عاشقتم" های تو سیرابش نمی کنن. یه کلام: بد عادت ش کردی. نمی گم کنس بازی دربیار تو داستان دل و دلدادگی. بر عکس. سخاوتمند باش و بی دریغ. شبیه دریا، مثل ابر. ولی آسه خرج کن. یادت که نرفته: همه چی دو طرفه اس. خلاصه کنم: نذار عادی بشی برا ش.

یه رابطه جدی، مثه شطرنج می مونه. وزیرت رو که لو بدی، تو همون یکی دو حرکت اول، اسب و قلعه رو از دست می دی، پش بندش، شاه دق می کنه و تو می مونی و چن تا سرباز دم تیغ.

راستی کاش می شد Undo ش کرد .

آیا ت زمینی

sopish — Mon, 01 Nov 2010 08:50:00 GMT

یعنی اگه الان پنجره اتاقت باز نیس و گرمی یه فنجون از هر چی دوس داری با سرما ی بعد بارون پاییزی همچی کیفور ت نکرده، پس اینم حرومش نکن. رک. اول با س بساطت جور باشه.

68 10 29

sopish — Fri, 29 Oct 2010 18:51:00 GMT

همراه اول هم یادش بود، تو نه.

گرفتی؟

sopish — Thu, 28 Oct 2010 23:57:00 GMT

بعد ازدواج، موفق به حل مشکلاتی خواهی شد که قبل از اون نداشتی. عمرا.

جوانا

sopish — Thu, 21 Oct 2010 03:00:00 GMT

صداش می کرد ماری. بی ربط که نبود ولی اوایل جا می خوردیم از این همه صمیمیت بینشون. این هوا ش رو داشت ، بش می رسید و تر و خشکش می کرد. اونم انگار ی می دید، می فهمید و حواسش بود. به قول معروف "جواب" می داد، به موقع. سر ی از هم سوا داشتن، طوری که هیشکی دلش نمی اومد حرفی ، تیکه ای بندازه، محض شوخی حتی. با اینحال ، روزا یی که می زد بالا و زیاد ی عطوفتی می شد، جوری قربون صدقه اش می رف که یه آن شک می کردیم به چشما مون. "تو عشقمی، ناز می، جونمی. اگه یکی باشه که می مونه با هام، که بخوام بمونم باها ش ، تا آخر ، که گوش کنه حرفامو، که بفهمه منو، فقط تویی عزیز دل مراد ...". اینا رم وختی می گف که پشت به ما، چمباتمه زده بود کنج اتاق و با ابر و آب پاش نرم نرمک دس می کشید برگا ی تازه سبز شده توی گلدون رو.

نیم ساعت پیش جلال زنگ زد تا بگه مراد هم رفت. گوشی رو که گذاشتم شروع کردم به چرتکه انداختن که چقدر شده از آخرین دفه که همدیگه رو دیدیم . یادم نیومد دقیق. پونزده، شونزده سال شدن حتما. خیلی زود سوا کرد خرجش رو از بقیه. تقصیر ما بود. نمی دونم. هوا ش رو باس بیشتر نیگر می داشتیم، شاید. اونم نه فقط سر رفاقتی که از اول راهنمایی پا گرفته بود. بیشتر سر این که مرام داشت. اگه یا علی می گف، تا آخر ش می موند. زیر و رو نمی کشید. سر سفره ننه باباش نون خورده بود. حرمت نیگر می داشت. از آخرین باز مانده های نسل "ناموس تو ناموس منه". تویی که نبودی و ندیدی و نمی شناسی، شاید که نه، حتما غریب و دور از ذهنه برا ت. " مگه اینام حالیشون می شه این حرفا"؟ حق داری. گو اینکه توفیری نمی کنه به حال اون که رفته. فقط شاید بد نباشه بدونی، که این جماعت هر چند بیمارن و خراب، از تو پوسیده شدن و به تلنگر ی می پاشن از هم، اما واگیر ندارن. ویروس نیستن. از یه سیاره دیگه هم نیومدن. ساده تر ش کنم؛ اونام از گوشت و پوست و خون درست شدن. احساس دارن و یه قلب تو ی سینه. درست عین ما. اینکه نمی خوای کاری به کار شون داشته باشی عیب نداره. ولی لازم نیس لگد مالشون کنی دیگه. به اندازه کافی له هستن. مخصوصا اگه ته خطی هم باشن... راستش، هر "مکافاتی" یه ته خط داره. اومدن و موندگار شدن، یعنی رسیدن به جایی که اونورش معلوم نیس. چی بش می گن، ظلمات؟ جاده یه طرفه ... هر طور می خوای صدا ش کن. فرقی نمی کنه. اونجا ته دنیاس. بی برو برگرد. تا حالا ندیدم و نشنیدم کسی گذشته باشه از "خط" و بعدا خبر آورده باشن فلانی برگشته. نداشتیم همچین چیزی. در ضمن، هیشکی یه شبه به آخر نرسیده کارش. از سبک شروع می کنن. کام اول رو هم از سر تفریح می گیرن یا برای فراموش کردن و از همه احمقانه تر به خاطر کم نیاوردن. هر چی که هس، تاوون سنگینی داره کیف این "بالا بودن". بامزه که چه عرض کنم، قسمت غم انگیز داستان اینه که بلدن آخر ماجرا رو. ولی می رن جلو تا "عادی" نباشن. ولی یه روز به خود شون می آن که باس ادامه بدن تا فقط "عادی" بمونن. انگار یه افعی قورت داده باشن و مجبورن سیر ش کنن هر روز. این جونور تو ی قفس نیس که غذا ش یادشون بره اتفاق خاصی نیافته. لحظه ای دیر شه وعده روزانه اش، تن صابخونه رو پاره می کنه. این وحشی به زور مهمون نشده ؛ "رفیق بد" و "محله خراب" و "خونواده بی خیال" ... همه اش بونه اس. یه بار گفتم: تا نخوا یم هیچ اتفاقی نمی افته، اما نمی شه از یاد برد که " قارچ واسه رشد کردن محیط تاریک می خواد و نمور ..". این مکافات، ضعیف و قوی ، کودن و با هوش نمی شناسه. بهتر بگم؛ این وادی اصلا آدم زرنگ نداره. که اگه بود اینجا پا نمی ذاشت بالکل. "حواسم هس" و "گذری حال می کنم" و "هر وخ بخوام می ذارم کنار" و ... همه اش شعره. خیلی بودن که لوولهنگ شون آب ورمی داشت و ادعا ی تیز بودنشون فلان جای آسمون رو پاره می کرد ولی به دیوثی افتادن دس آخر. جلال که گف، راستش خیلی تعجب نکرد م. شنیدی می گن پرسنل اورژانس و دکتر و پرستار بس که دیدن تن و بدن له و لورده ، مرده و زنده دیگه فرق نمی کنه واسشون؟ حالا شده حکایت ما ؛ اونقده داشتیم دور برمون آدم با گذشته درست و حسابی که بعد چن وخ شده یه تیکه آش و لاش ، غیر قابل تشخیص و بی هویت ، که انگاری گزیلوکائین زدن به روح و روانمون وختی می شنویم "فلانی رفت". شاید فقط هر دفه یادم می افته خوشحال باشم بابت شانسی که آوردم. حالا کی و کجا و دست کی یه کاسه آب دادم تا باعث شه قسر در رم و امشب بنویسم از مراد و هزاران هزار مراد دیگه، خدا می دونه...

با جلال قرار گذاشتیم جمعه صب بریم سر خاک. واسه خداحافظی.